Van 30 augustus tot 6 september was het Laurentiusbeeld, dat in het kader van het bisdomjubileum door het vicariaat Den Haag reist, in parochie De Vier Evangelisten in Den Haag. Gedurende de week vonden op verschillende locaties binnen de parochie activiteiten plaats rond de heilige Laurentius.

Cathia Alkema, parochie coördinator, was intensief betrokken bij de organisatie van de week. “Het was een hele positieve week met mooie activiteiten op alle locaties in de parochie. Het was bijzonder om de heilige Laurentius op deze manier in de parochie centraal te stellen”, vertelt zij.

Een missionaire week

Een van de activiteiten was op woensdag een high tea voor parochianen, voor thuis- en daklozen en mensen die klanten zijn van een noodhulp. “Iedereen zat daar samen met elkaar aan tafel.”

Ook de zaterdag noemt zij een succes. Op het kerkplein van de O.L.V. Hemelvaartkerk werden poffertjes gebakken voor buurtbewoners die langskwamen. Zij konden iets eten, een gesprek aangaan met parochianen en, als zij dat wilden, een kaarsje opsteken in de kerk.

“De gesprekken leidden direct tot nieuwe aanmeldingen voor de Alphacursus. Ik zag in mijn mail meteen nieuwe inschrijvingen binnenkomen.”

“Vorig jaar hadden we een vergelijkbare week, toen in het teken van Franciscus, en hebben we wel mensen uitgenodigd, maar zoals nu echt letterlijk naar buiten de mensen op het kerkplein uitnodigen was voor het eerst. Het laat zien wat missionaire parochie betekent: letterlijk naar buiten gaan en het gesprek aangaan met mensen die normaal de kerk niet binnenkomen.”

Parochiezondag en parochiekerk

Op zondag 6 september sloot de parochie de Laurentiusweek af met een Parochiezondag. Tijdens de eucharistieviering werd het decreet voorgelezen waarin bisschop Van den Hende de O.L.V. Hemelvaartkerk aanwijst als parochiekerk. De bisschop deed dit op verzoek van de parochie.

“Als parochie moeten we onze krachten en mogelijkheden concentreren op één locatie”, legt pastoor Tom Kouijzer uit. “Nadat we als parochie de Vitaliteitstoets van het bisdom hadden ingevuld, hebben het parochiebestuur en het pastoraal team de keuze gemaakt om dat op deze plek te doen. We denken dat we hier een goede basis hebben voor de toekomst.”

Tijdcapsule: boodschap van hoop

Die toekomst kreeg een tastbare vorm in een tijdcapsule die gedurende de Laurentiusweek werd samengesteld. Tijdens verschillende bijeenkomsten werden parochianen uitgenodigd om iets bij te dragen aan de capsule, die in de tuin achter de kerk wordt begraven en over 25 jaar zal worden opgegraven.

“De aanwijzing van de O.L.V. Hemelvaartkerk als parochiekerk willen we aangrijpen als een nieuw begin: het begin van de missionaire parochie die wij willen zijn. Een nieuw begin vraagt om een duidelijke markering”, zegt initiatiefnemer Gerard van Dijk hierover.

Parochianen schreven onder meer kaartjes, kinderen maakten tekeningen en Gerard van Dijk zelf voegde geheugenkaartjes met foto’s van de parochie toe. Ook het liturgieboekje van deze zondag maakt deel uit van de tijdcapsule.

“Een tijdcapsule is een boodschap van hoop”, legt hij uit. “Het is een boodschap aan mensen in de toekomst. Je hoopt dat de kinderen van nu er over 25 jaar bij zijn als de capsule wordt uitgegraven. Dat zij zoveel meekrijgen van het geloof dat zij met vertrouwen doorgaan.”

Verbondenheid en vertrouwen

Tijdens de eucharistieviering wordt ook het decreet van de bisschop aan de tijdcapsule toegevoegd. Diaken Jos van Adrichem leest het decreet voor. Hij toont het aan de kerkgangers en legt het dan in de kist die voor het altaar staat, naast het Laurentiusbeeld.

In zijn homilie staat pastoor Tom Kouijzer stil bij de betekenis van de officiële aanwijzing van de O.L.V. Hemelvaart kerk als parochiekerk. Sinds de fusie in 2012, toen vier parochies samen verder gingen als parochie De Vier Evangelisten, proberen de verschillende geloofsgemeenschappen steeds meer te ontdekken wat het betekent om samen Kerk te zijn.

Die ontwikkeling biedt perspectief en hoop voor de toekomst, maar gaat volgens de pastoor ook gepaard met gevoelens van onzekerheid en verdriet over wat mogelijk verloren gaat.

Hij spreekt daarom zijn waardering uit voor de vele aanwezigen uit de verschillende geloofsgemeenschappen binnen de parochie. Die onderstreept volgens hem de onderlinge verbondenheid.

En hij benadrukt dat Gods roepstem niet ophoudt wanneer omstandigheden veranderen. Garanties voor de toekomst zijn er niet, zegt hij, en die zijn er volgens hem ook nooit geweest. Maar wel: geloof en hoop. Daarom nodigt hij de aanwezigen uit om met vertrouwen verder te gaan.

Gods belofte

Aan het einde van de viering zegent de pastoor de tijdcapsule. Hij zegt dat de tijdcapsule een teken mag zijn van het vertrouwen dat God zelf de toekomst van zijn Kerk draagt. En hij bidt om Gods zegen over de tijdcapsule, de parochie, het bisdom en allen die zich inzetten voor de geloofsgemeenschap. Daarna wordt de capsule dichtgetimmerd door een acoliet.

“Het voelde als een bijzonder moment”, zegt hij na afloop, wanneer de tijdcapsule is begraven. “Omdat het te maken heeft met het verleden van de parochie, alle veranderingen die er zijn, maar ook met de hoop dat er een goede toekomst kan zijn voor de parochie, de geloofsgemeenschappen en dit deel van de stad Den Haag.”

“De Heer nodigt ons uit om te vertrouwen op Hem. Uit het evangelie, en ook uit de geschiedenis van Laurentius zelf, weten we dat moeilijkheden niet afwezig zijn. Het is soms door moeilijkheden heen dat de belofte van God tot vervulling komt.”

“Er zijn uitdagingen wat betreft secularisatie, vergrijzing, onze kerkgebouwen. Tegelijkertijd zijn er heel veel kansen. Er is een grote honger naar het evangelie en interesse in het geloof. Dus dat is onze opgave: een plek geven aan de groei die de Heer geeft en tegelijkertijd de uitdagingen niet uit de weg gaan.”

Ook hij kijkt terug op een bijzondere week. “Mensen komen in beweging en raken daardoor meer betrokken. Bovendien zie ik bij al die activiteiten steeds weer nieuwe gezichten.”